bu zat-i muhterem seyir'in halet-i ruhiyesini kendisi bile anlamazken, doğal olarak kimseden bir ışık beklememesi gerekirdi, hoş bekledi. Uzun zamandır anlam veremediği bir karanlık&bulanıklık şu aralar kafasındayken bu kadar düşünmemesi de gerekirdi, hoş onu da yaptı. Noldu? beyninin zarına yapışmış sülük misali düşünceler, kendilerini üreten beyni emmeye başladılar,, -Nfk abimizden de çalarak-. Giderek mal oluyorum sanısı ve katlanılmaz, ağrı kesici kullanmak için küçük ama pislikçe bir baş ağrısı hediye geldi. Gerçi bitiyor sanki. Aslında tünelin sonunda bi aydınlık görünmeye başladı ama ,,-şu meşhur lafı kendime coverlayım-,, gün ışığı mı? gelen kamyonun ışığımı? bilmiyorum. Kazasız belasız çıkmak ümidiyle..

not: sanırım geri döndüm, 9 ay sonra.
not2: yahu nolursa olsun seviyorum bu seyir zibidisini, eski dost ne de olsa